ΠΕΡΠΕΤΕΙΑ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4 - Όνειρα

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 4ο

ΟΝΕΙΡΑ

Ο Νικήτας και η Ζωή κοιμούνται κι ονειρεύονται. Όμως τα όνειρά τους είναι διαφορετικά. Ο μικρός Δημήτριος, ήρθε στον κόσμο και μαζί του έφερε και την ευτυχία στο σπιτικό τους. Και τα κορίτσια τα αγαπούσαν και τους έδιναν χαρά. Μα το αγόρι…το αγόρι είναι η συνέχεια της οικογένειας.

Ο Νικήτας ήδη έχει καταστρώσει τα σχέδιά του. Ο Δημήτριος θα γίνει καπετάνιος, να διασχίζει τις θάλασσες, να δαμάζει τα κύματα, να αντιμετωπίζει πειρατές. Γεμάτα θα είναι τα αμπάρια του με τους θησαυρούς των λιμανιών: της Θεσσαλονίκης, της Κωνσταντινούπολης, της Κύπρου, της Βενετιάς. Μόλις γεννήθηκε ο Δημήτριος παρήγγειλε στους ταρσανάδες της Θεσσαλονίκης, ένα καινούριο σκαρί.

-Με τη σύγχρονη τεχνολογία, είπε. Να είναι γερό και καλοτάξιδο.

Η Ζωή, τον ήθελε κοντά της τον μοναχογιό της. Στη στεριά. Να μη θαλασσοδέρνεται όπως ο άντρας της, να μην καρδιοχτυπά από αγωνία. Όχι, δεν ήθελε να γίνει μοναχός ή κληρικός παρά τη μεγάλη της πίστη. Ας γινόταν τεχνίτης, ένας καλός τεχνίτης χρυσού όπως ο πατέρας της. Με καλή τέχνη και γαλήνια ζωή.

Και ο Δημήτριος; Ονειρεύεται κι αυτός. Ονειρεύεται τον ουρανό με τα' άστρα.

Η μάνα του τον νανούριζε από μωρό πάντα με ένα παραμύθι. Το ίδιο πάντα.

-Τη νύχτα, που γεννήθηκες, του έλεγε, ο ουρανός ήταν γεμάτος αστέρια που βουτούσαν στη γη κι άφηναν τα ωραία τους μακριά μαλλιά ν' ανεμίζουν πίσω τους. Εγώ άπλωσα τα χέρια μου ..κι ένα αστέρι έπεσε στην αγκαλιά μου. Ήσουν εσύ, αστέρι μου. Για κάθε αστέρι που έπεφτε έκανα μια ευχή. Για σένα. Καλότυχος να είσαι, αγόρι μου, φωτεινός, λαμπερός.

Εκεί στις γειτονιές του ουρανού θέλει να ταξιδεύει ο Δημήτριος. Να μελετά τα μυστικά του. Γιατί νυχτώνει; Γιατί ξημερώνει; Γιατί το χειμώνα κάνει κρύο και νυχτώνει νωρίς ενώ το καλοκαίρι όχι. Ή τι είναι ο ήλιος, τι το φεγγάρι, τι τα άστρα. Κινούνται; Και αν ναι πώς; Πόσο γρήγορα; Προς ποια κατεύθυνση;

Ο Δημήτριος είναι ακόμη παιδί, τα όνειρά του όμως έχουν ήδη φτερά.